Na twee jaar Slovenië wilden we wel weer eens terug naar het altijd zonnige Frankrijk, naar de rivieren waar zovelen van ons het wildwatervaren geleerd hebben.
Laurens mocht op het laatste moment niet mee wegens het halen van een 4 voor een tentamen. Vanuit omgeving Eindhoven is het circa 11 uur (door)rijden tot Chateauroux-les-Alpes (vlakbij Embrun). Niet slecht voor zo'n druk weekend.
Met zijn vieren spelen we Zaterdag wat in het gat, en zitten op het strand te kijken naar de squirtbootjes die lang in het gat blijven rondtollen. In de loop van de dag komen Hans, Sylvain, Lara en Monique ook aan. Zij waren via de route national gereden, in 15 uur.
Om in te varen, stappen we in bij St. Clement. Bij het instappunt is een klein zwembadje, met een heel lange glijbaan/kanaal naar het begin van het slalomtraject onder de brug. Meteen een leuke wals waar Marcel (2x zelfs) en Sylvain moesten eskimoteren. Lekker fris! De Durance staat niet hoog, maar is voor kayakkers die slechts de Ardennen gewend zijn overweldigend breed, massief en snel. Lara, nieuw in Frankrijk, went echter snel en surft door paddestoelenwater alsof het niets is. Via een uitgesleten pad maakt Sylvain een Himalaya start vanaf 7 meter hoogte.
Bij het gat spelen we wat, en eten we. Naar Embrun is het rustig, totdat we bij de Bailey brug komen. Slagen we er in het begin in om met moeite naar het keerwater onder de brug te traverseren, even later lukt dit zonder een peddelslag via een surfgolfje. Ook het 10 meter verder gelegen keerwater met de overhangende rots boezemt veel ontzag in, maar blijkt goed te bereiken. Zelfs na 2 maal proberen lukt het Monique niet om te eskimoteren, en kan de rest oefenen in het redden.
De waterstand was 6 cm water op het watergordijn. Met 5 man besloten we de Watergordijn passage te varen, waarbij Hans half onder de waterval werd getrokken. Lara oefende in het keerwater varen, en moest hierbij 3 maal zwemmen. Bij de sleutelgat passage naast de tunnel, gingen we er weer met 5 man doorheen, wat op het aanvaren na goed lukte. Lara stopte hier en liep met een stel engelsen naar de auto's. Het stuk tot aan het meertje was een stuk technischer, maar erg leuk. Monique slaagde er hier wel in om te eskimoteren.
Het lage water zorgde ervoor dat in het kloofje van Chateau Queyras de stenen boven water kwamen, zodat het toch nog wild bleef. Tiny zwom aan het begin, maar werd in het keerwater halverwege gered, en kon varend verder. Na de kloof voegde Lara zich bij ons voor de kloof van l'Ange Gardien. Zij moest veel omdragen en ook 3 maal zwemmen. Ook de rest moest 2 keer omdragen. De wilde stroomversnellingen en mooie natuur maakte veel goed.
Ook op de Ubaye was de waterstand vrij laag. Desondanks was de stroomversnelling onder de brug bij Le Fresquiere heerlijk. We verkenden alles vanuit de boot en speelden veel tussen de rotsen. 's Middags stopte Lara, en voeren we van het slalom trajekt bij Le Martinet naar Le Sauze. Het kleine kloofje naast Le Sauze is keer op keer van indrukwekkende schoonheid.
Van een engelsman krijgen we de tip de Romance eens te proberen. Na anderhalf uur rijden zijn we bij La Grave. Net na de WW 5 passage stappen we in. De rivier loopt door een bos, stroomt heel snel, en kent bijna geen keerwaters; klasse WW 3. 300 Meter na een brug voor auto's volgt een WW 4 passage, waar Cas wordt teruggezogen in een wals. Op zijn kop drijft hij eruit, en eskimoteert. Sylvain en Cas varen de boten van Tiny en Monique erdoor zodat ze niet met hun boten langs de kant hoeven te dragen.
Na een voetgangersbrug met rechts een staalkabel eraan komt er nog een stukje WW 3+, en zijn we alweer aan het einde. Vijf kayakkers besluiten het stuk nogmaals te varen, en zijn in 25 minuten beneden. Lekkere stortbeek!
Een uitstapje voor de cracks. Marcel, Hans, Sylvain en Cas stappen een stuk stroomopwaarts in, bij het natuurlijke slalomtrajekt van grote keien. Het water is erg laag, maar dat is hier eerder een voorwaarde dan een nadeel. De eerste passage dragen we om. Op de volgende stroomversnelling stoot bijna iedereen de elleboog. Na zo'n 6 WW 5 passages wordt het wat rustiger en krijgen we de kans om de omgeving te bewonderen. Even daarna zijn we bij het meer.
Dit was wederom een heerlijke week.
Terug naar kampen overzicht